Przez kilka lat wszyscy mówili po prostu GreedFall 2.
To było naturalne. Pierwsza część zdobyła sporą grupę fanów, studio Spiders zapowiedziało kolejną grę w tym samym świecie, a dopisek The Dying World szybko zaczął funkcjonować obok numeru „2”.
Po premierze sytuacja wygląda jednak trochę inaczej.
Oficjalny tytuł to dziś GreedFall: The Dying World.
Na PC pełna wersja pojawiła się w marcu 2026 roku, po długim okresie Early Access. Kilka dni później gra trafiła również na PlayStation 5 i Xbox Series X|S.
I nie jest to klasyczny sequel w stylu „ta sama postać, kilka lat później”.
Spiders zrobiło coś ciekawszego.
Historia rozpoczyna się około trzy lata przed wydarzeniami z pierwszego GreedFall. Tym razem nie wcielamy się w kolonizatora przybywającego na Teer Fradee.
Perspektywa została odwrócona.
Gramy mieszkańcem wyspy.
Osobą należącą do świata, który w pierwszej części oglądaliśmy często z zewnątrz.
I właśnie ta zmiana jest najważniejszym pomysłem całej gry.
Najważniejsze informacje o GreedFall: The Dying World
| Element | Informacja |
|---|---|
| Dawna nazwa | GreedFall 2: The Dying World |
| Obecny tytuł | GreedFall: The Dying World |
| Producent | Spiders |
| Wydawca | Nacon |
| Early Access PC | 24 września 2024 |
| Pełna wersja PC | 10 marca 2026 |
| PS5 i Xbox Series X|S | 12 marca 2026 |
| Gatunek | Fabularne RPG z walką czasu rzeczywistego i aktywną pauzą |
| Tryb | Single player |
| Polski język | Interfejs i napisy |
Już tutaj widać, że Spiders nie próbowało robić dokładnej kopii pierwszej części.
Świat jest ten sam.
Problemy polityczne są znajome.
Frakcje nadal mają własne interesy.
Ale perspektywa bohatera i system walki wyglądają inaczej.
Historia zaczyna się na Teer Fradee
Główny bohater pochodzi z Teer Fradee, czyli wyspy będącej centrum wydarzeń pierwszego GreedFall.
Należy do rdzennych mieszkańców i przechodzi inicjację, po której zostaje Doneigadem – mędrcem związanym z klanem, naturą i duchowym życiem wyspy.
Brzmi jak początek spokojnej historii?
Nie bardzo.
Bohater zostaje schwytany przez renaigse, czyli obcych przybyszy ze Starego Kontynentu.
Trafia daleko od domu.
Od tego momentu główny cel wydaje się prosty: odzyskać wolność i znaleźć drogę do swoich ludzi.
Ale podobnie jak w pierwszym GreedFall szybko okazuje się, że nic nie jest naprawdę proste.
Tym razem patrzymy na kolonizację z drugiej strony
To chyba najciekawszy element fabuły.
W pierwszej części de Sardet przybywał z Kontynentu na Teer Fradee.
Gracz poznawał lokalne klany, ich wierzenia, konflikty oraz stosunek do przybyszów.
Teraz sytuacja jest odwrotna.
To człowiek z Teer Fradee trafia do świata renaigse.
Może zobaczyć miasta, politykę, naukę i konflikty ludzi, którzy wcześniej przybywali na jego ziemię.
Perspektywa jest bardziej osobista.
Nie oglądamy kolonizacji jako politycznego problemu widzianego z gabinetu dyplomaty.
Gramy osobą, której własna wolność została odebrana.
Stary Kontynent nie wygląda szczególnie zdrowo
Podróż prowadzi przez ziemie wyniszczone wojną i chorobami.
Malichor, tajemnicza epidemia znana z pierwszej gry, nadal jest jednym z ważnych problemów świata.
Państwa próbują się bronić.
Frakcje nadal rywalizują.
Nauka, religia i polityka niekoniecznie idą w tym samym kierunku.
Do tego lokalne interesy bardzo często okazują się ważniejsze niż dobro zwykłych ludzi.
Brzmi znajomo dla fanów pierwszej części.
I właśnie o to chodzi.
Olima, Uxantis i Thynea rozszerzają świat serii
The Dying World pozwala odwiedzić miejsca, o których wcześniej głównie słyszeliśmy.
Olima to Miasto Gwiazd z obserwatorium naukowym.
Uxantis jest ważnym portem Nautów.
Thynea oferuje bardziej niebezpieczne drogi, ruiny i miejsca związane z przeszłością Kontynentu.
Nie jest więc tak, że sequel po prostu zabiera nas ponownie na identyczną mapę.
Duża część przygody przenosi się do regionów wcześniej niedostępnych.
Constanzia staje się ruchomą bazą
W czasie podróży bohater zdobywa statek o nazwie Constanzia.
Z czasem pełni on rolę głównej bazy.
To właśnie tam możemy wracać pomiędzy wyprawami, spotykać kompanów i przygotowywać dalszą podróż.
Pomysł dobrze pasuje do gry, która prowadzi przez kilka regionów Starego Kontynentu.
Zamiast jednego wielkiego pałacu dostajemy miejsce, które faktycznie podróżuje razem z drużyną.
Osiem postaci może dołączyć do drużyny
Kompanów jest osiem.
Każdy ma własną historię, przekonania, pochodzenie oraz stosunek do wydarzeń.
Można zmieniać ich wyposażenie.
Można rozwijać ich specjalizacje.
A podczas walki da się również przejmować nad nimi bezpośrednią kontrolę.
To ważna zmiana.
Towarzysze nie są tylko postaciami biegającymi obok bohatera.
Mają realny wpływ na taktykę drużyny.
Relacje z kompanami znowu mają znaczenie
GreedFall zawsze próbowało nawiązywać do klasycznych RPG BioWare.
Nie chodzi tylko o dialogi.
Towarzysz może cię lubić.
Może nie zgadzać się z twoimi decyzjami.
Może pomóc w rozmowie z konkretną frakcją.
Może też dojść do wniosku, że nie chce dalej podróżować z osobą podejmującą decyzje całkowicie sprzeczne z jego wartościami.
Relacje mogą rozwijać się w przyjaźń, a wybrane postacie również w romans.
Dlaczego warto rozmawiać ze wszystkimi?
- kompani mogą znać ważne informacje o konkretnych frakcjach,
- ich kontakty potrafią otworzyć alternatywne drogi w zadaniach,
- osobiste misje rozwijają ich historię,
- decyzje wpływają na poziom relacji,
- niektóre konflikty można rozwiązać łatwiej dzięki odpowiedniej osobie w drużynie.
To nie jest system, który warto ignorować.
Jeśli ktoś przechodzi grę tylko od znacznika do znacznika, traci sporą część jej charakteru.
Walka jest zupełnie inna niż w pierwszym GreedFall
Tu pojawia się najbardziej kontrowersyjna zmiana.
Pierwszy GreedFall był mocno nastawiony na bezpośrednią walkę action RPG.
Gracz kontrolował jedną postać.
Unikał.
Parował.
Atakował.
Kompanów w dużej mierze prowadziła sztuczna inteligencja.
The Dying World idzie bardziej w stronę drużynowego RPG.
Możemy zarządzać całą ekipą i używać aktywnej pauzy.
Nie każdemu fanowi pierwszej części ten kierunek od razu przypadł do gustu.
Ale daje znacznie większą kontrolę.
Tactical, Focused czy Hybrid?
Gra oferuje trzy profile walki.
Tactical jest najbardziej drużynowy.
Gracz kontroluje kamerę i może dokładniej zarządzać kompanami.
Focused koncentruje się bardziej na własnej postaci, podczas gdy drużyna działa samodzielniej.
Hybrid jest rozwiązaniem pośrednim.
To bardzo rozsądny pomysł, bo problemem podobnych RPG często jest próba zmuszenia każdego gracza do jednego stylu.
Tutaj możemy dobrać sterowanie bliżej swoich preferencji.
Aktywna pauza zmienia rytm starcia
Najważniejszym elementem jest tactical pause.
W dowolnym odpowiednim momencie można zatrzymać akcję.
Nie po to, by zrobić sobie kawę.
Chodzi o wydawanie rozkazów.
Można sprawdzić pozycję przeciwników.
Wybrać umiejętności.
Rozdzielić cele pomiędzy kompanów.
Przygotować serię akcji i wrócić do walki.
Dla osób pamiętających klasyczne Dragon Age albo inne drużynowe RPG będzie to bardzo znajomy rytm.
Nie trzeba grać jak strateg
I to jest ważne.
Jeśli nie lubisz zatrzymywać walki co kilka sekund, nie musisz.
Focused pozwala bardziej skupić się na swojej postaci.
Kompanami w większym stopniu zajmuje się AI.
Dzięki temu gra może przypominać bardziej tradycyjne action RPG.
Nie daje dokładnie tego samego modelu co pierwsze GreedFall, ale różnica jest mniejsza.
Profile walki w skrócie
| Profil | Charakter | Dla kogo? |
|---|---|---|
| Tactical | Pełniejsza kontrola drużyny i kamery | Dla fanów taktycznych RPG |
| Focused | Nacisk na własną postać, kompani bardziej samodzielni | Dla fanów action RPG |
| Hybrid | Połączenie obu podejść | Dla osób szukających kompromisu |
Klasy nie zamykają bohatera na zawsze
Podobnie jak wcześniej, rozwój postaci daje sporo swobody.
Nie chodzi wyłącznie o wybranie „wojownik” na pierwszym ekranie i granie dokładnie w ten sam sposób przez kilkadziesiąt godzin.
Możemy rozwijać umiejętności, talenty i atrybuty.
Możemy zmieniać wyposażenie.
Możemy również budować drużynę wokół własnego stylu.
Jeśli główna postać walczy z dystansu, można dobrać bardziej odpornych kompanów.
Jeśli sami chcemy wejść w środek walki, drużyna może pełnić role wspierające.
Dyplomacja nadal może być lepsza niż miecz
To kolejna rzecz, która pozostała z pierwszego GreedFall.
Nie każdy konflikt trzeba kończyć walką.
Bohater może przekonywać.
Może wykorzystywać wiedzę o frakcjach.
Może posłużyć się odpowiednim przebraniem.
Czasami spryt otwiera drzwi, których miecz tylko pilnuje.
To bardzo ważne dla charakteru serii.
GreedFall chce być RPG o decyzjach, a nie wyłącznie grą o zabijaniu kolejnych grup przeciwników.
Jak można rozwiązywać problemy bez walki?
- przekonywać postacie w dialogach,
- korzystać z wpływów kompanów,
- zakładać odpowiednie stroje i przebrania,
- szukać alternatywnych przejść,
- tworzyć potrzebny sprzęt,
- zdobywać informacje przed podjęciem decyzji.
Czasami oczywiście walka jest nieunikniona.
Ale dobrze zbudowana postać nie musi rozwiązywać każdego problemu siłą.
Decyzje mają wpływać na świat
Spiders nadal mocno podkreśla konsekwencje wyborów.
Sojusz zawarty z jedną grupą może mieć znaczenie dla drugiej.
Rozwiązanie konkretnego zadania może zmienić nastawienie postaci.
Niektóre decyzje wpływają również na kompanów.
Dlatego zapis przed każdym dialogiem i próba znalezienia „idealnej” odpowiedzi trochę odbiera grze sens.
GreedFall działa najlepiej wtedy, gdy pozwalamy historii potoczyć się również przez nasze błędy.
Frakcje nadal są moralnie niejednoznaczne
Nie ma prostej drużyny dobrych ludzi i złych ludzi.
Każda większa organizacja ma własne cele.
Naukowcy mogą osiągać ważne rzeczy, ale robić to metodami, których nie da się zaakceptować.
Religijna frakcja może pomagać ludziom, a jednocześnie próbować narzucać własne zasady.
Handlarze widzą przede wszystkim interes.
Nautowie mają własną kulturę i tajemnice.
To właśnie takie napięcia sprawiały, że pierwszy GreedFall działał.
Sequel kontynuuje ten kierunek.
Czy trzeba znać pierwsze GreedFall?
Nie.
The Dying World dzieje się wcześniej i ma nową główną postać.
Gra tłumaczy świat, frakcje oraz najważniejsze konflikty.
Nowy gracz nie powinien więc czuć się całkowicie zagubiony.
Ale znajomość pierwszej części daje dodatkową warstwę.
Znasz już Teer Fradee.
Rozumiesz, jak renaigse traktują wyspę.
Rozpoznajesz frakcje.
Wiesz również więcej o Malichorze.
W jakiej kolejności najlepiej grać?
Są dwie sensowne opcje.
Jeśli interesuje cię kolejność premier, zacznij od GreedFall z 2019 roku, a później przejdź The Dying World.
Tak najlepiej widać, jak studio rozwijało pomysły oraz jak zmieniło system walki.
Chronologicznie sytuacja jest odwrotna.
Historia The Dying World rozgrywa się kilka lat wcześniej.
Można więc zacząć od niej, a potem przejść do pierwszego GreedFall.
Dla nowej osoby obie drogi działają.
Early Access nie należał do łatwych
GreedFall 2 rozpoczęło Early Access we wrześniu 2024 roku.
Początkowo zawartości było stosunkowo mało.
Do tego pojawiały się problemy techniczne oraz krytyka systemu walki.
Studio przez kolejne miesiące przebudowywało elementy gry i dodawało kolejne obszary, fabułę oraz kompanów.
Sam harmonogram aktualizacji również nie zawsze działał zgodnie z początkowymi planami.
Spiders otwarcie przyznawało, że część prac zajmuje więcej czasu niż zakładano.
Pełna wersja z 2026 roku jest więc produktem znacznie większym niż pierwsze wydanie Early Access.
Pełna wersja nie oznacza końca poprawek
Po marcowej premierze Spiders nadal wydawało patche.
Poprawiano stabilność.
Interfejs.
Lokalizację.
Progresję zadań.
I samą walkę.
W maju pojawiła się również aktualizacja związana z Peren’s Black Mass Pack.
To ważne, bo gry RPG tej skali prawie zawsze wymagają dodatkowej pracy już po premierze.
Peren’s Black Mass Pack
To dodatkowy pakiet oferujący osobne zadanie oraz elementy wyposażenia.
Wersja Deluxe zawiera go razem z cyfrowym artbookiem i soundtrackiem.
Nie jest wymagany do podstawowej kampanii.
Jeżeli interesuje cię przede wszystkim główna fabuła, standardowa wersja nadal zawiera właściwą grę.
Co daje Deluxe Edition?
- podstawową grę,
- Peren’s Black Mass Pack,
- dodatkową misję,
- specjalny strój i alternatywną broń,
- cyfrowy artbook,
- oficjalny soundtrack.
To raczej pakiet dla fanów niż obowiązkowa wersja dla każdego.
Muzyka ponownie mocno buduje klimat
Soundtrack przygotował Olivier Derivière.
Kompozytor jest znany z tworzenia muzyki do gier mocno reagującej na wydarzenia na ekranie.
W The Dying World orkiestralne brzmienia pasują do świata inspirowanego XVII-wieczną Europą.
Muzyka potrafi być podniosła, ale też spokojniejsza i melancholijna.
Dobrze współpracuje z historią świata pogrążonego w wojnie i chorobie.
Oprawa nadal stawia na nietypowe fantasy
GreedFall nigdy nie próbowało kopiować typowego średniowiecznego fantasy.
Nie ma tutaj wyłącznie rycerzy, drewnianych chat i zamków.
Inspiracją jest bardziej XVII wiek.
Kapelusze.
Muszkiety.
Długie płaszcze.
Moda przypominająca epokę kolonialną.
Naukowe obserwatoria.
Statki.
To właśnie ta estetyka jest jednym z największych atutów serii.
Polska wersja językowa
Gra oferuje polski interfejs oraz polskie napisy.
Głosy pozostają po angielsku.
Przy takiej liczbie dialogów polskie napisy są naprawdę ważne.
GreedFall nie jest RPG, w którym można ignorować rozmowy i iść wyłącznie za ikonami na mapie.
Duża część rozgrywki opiera się właśnie na dialogach i poznawaniu frakcji.
Wymagania PC
Minimalna konfiguracja nie jest już szczególnie wysoka jak na 2026 rok.
Potrzebny jest Windows 10, 16 GB RAM oraz procesor Intel Core i7-4790 albo Ryzen 5 1500X.
Minimalna karta graficzna to GTX 1060 6 GB lub Radeon RX 5500 XT 8 GB.
Gra zajmuje około 30 GB.
Rekomendowana konfiguracja obejmuje Intel Core i7-10700K lub Ryzen 5 5600X oraz RTX 3060 Ti albo Radeon RX 6700 XT.
Taki zestaw jest przewidziany między innymi pod 1080p i 60 klatek na wysokich ustawieniach.
PS5 czy Xbox Series X|S?
Obie wersje są przygotowane dla obecnej generacji.
Na Xbox gra wspiera między innymi 4K, HDR oraz tryby ponad 60 FPS zależnie od konfiguracji.
Na PS5 dostępne są funkcje DualSense i Remote Play.
Pod względem samej zawartości nie ma powodu wybierać jednej platformy tylko ze względu na historię.
Najbardziej sensowny jest sprzęt, który już masz.
Czy GreedFall: The Dying World ma multiplayer?
Nie.
To RPG dla jednego gracza.
Drużyna ma ogromne znaczenie, ale wszystkimi bohaterami zarządza jedna osoba.
Nie ma klasycznego co-opa ani sieciowego PvP.
Jeżeli szukasz gry do wspólnego przechodzenia z drugą osobą, to nie ten kierunek.
Czy gra jest otwartym światem?
Najlepiej powiedzieć: dużym światem podzielonym na regiony.
Nie jest to klasyczna gigantyczna mapa w stylu jednej nieprzerwanej przestrzeni.
Podróżujemy pomiędzy różnymi miejscami.
Regiony oferują eksplorację, zadania, ukryte przejścia, skarby oraz dodatkowe aktywności.
Constanzia pomaga połączyć całą podróż w jedną przygodę.
Największa zaleta GreedFall 2
Świat.
To nadal jedna z bardziej oryginalnych rzeczy w grze.
Nie dostajemy kolejnego fantasy wyglądającego dokładnie jak mieszanka Władcy Pierścieni i typowego MMO.
Spiders ma własną wizję.
Łączy magię, naturę, kolonialną estetykę, broń palną, politykę i konflikty kulturowe.
Nie wszystko jest wykonane na poziomie ogromnej produkcji AAA.
Ale świat ma charakter.
A największy problem?
Walka nadal może dzielić graczy.
Osoba oczekująca bezpośredniego systemu pierwszego GreedFall może potrzebować czasu.
Tactical pause i kontrolowanie kompanów daje więcej możliwości, ale zmienia tempo.
Niektóre animacje i zachowania drużyny również nie są tak dopracowane jak w najdroższych RPG.
To nadal gra studia średniej wielkości.
Jej największą siłą są pomysły, dialogi i decyzje, a nie technologiczny przepych.
Czy warto zagrać w GreedFall: The Dying World w 2026 roku?
Tak, ale przede wszystkim jeśli lubisz narracyjne RPG.
Jeśli twoją ulubioną częścią podobnych gier są rozmowy, frakcje, wybory i drużyna, znajdziesz tu sporo dla siebie.
Jeśli natomiast szukasz głównie szybkiej akcji i perfekcyjnego systemu walki, warto wcześniej zobaczyć gameplay.
Pełna wersja jest dziś znacznie bardziej kompletna niż pierwsze wydanie Early Access.
Ma więcej obszarów.
Więcej kompanów.
Pełniejszą fabułę.
Poprawiony system walki.
I kolejne patche po premierze.
FAQ – GreedFall 2
Czy GreedFall 2 już wyszło?
Tak. Gra wyszła z Early Access w marcu 2026 roku. Na Steam pełna wersja została udostępniona 10 marca, a wydania PS5 i Xbox Series X|S miały premierę 12 marca.
Dlaczego GreedFall 2 nazywa się teraz GreedFall: The Dying World?
Podczas wcześniejszej promocji używano nazwy GreedFall 2: The Dying World. Pełna wersja jest sprzedawana jako GreedFall: The Dying World, choć gracze nadal bardzo często mówią po prostu GreedFall 2.
Czy trzeba zagrać w pierwsze GreedFall?
Nie. The Dying World opowiada wcześniejszą historię z nowym protagonistą. Znajomość pierwszej części pomaga jednak lepiej zrozumieć frakcje, Teer Fradee i część konfliktów.
Czy GreedFall: The Dying World jest po polsku?
Tak. Gra ma polski interfejs i napisy. Pełna ścieżka głosowa jest dostępna po angielsku.
Czy GreedFall 2 ma romanse?
Tak. Relacje z kompanami mogą rozwijać się w przyjaźnie, a z wybranymi postaciami również w związki romantyczne. Decyzje gracza wpływają na ich nastawienie.
Czy GreedFall 2 ma aktywną pauzę?
Tak. Walka działa w czasie rzeczywistym, ale można uruchomić tactical pause, rozdzielić rozkazy i przygotować kolejne działania drużyny.
Czy warto kupić GreedFall: The Dying World w 2026 roku?
Tak, szczególnie dla fanów fabularnych RPG z wyborami, frakcjami i rozbudowaną drużyną. Osoby szukające głównie dynamicznej walki powinny wcześniej sprawdzić nowy system sterowania.
GreedFall 2 najlepiej działa wtedy, gdy pozwolimy mu być inną grą
Najłatwiej byłoby porównywać wszystko do pierwszej części.
Walka była wtedy taka.
Bohater był taki.
Wyspa wyglądała tak.
I dlaczego sequel nie robi dokładnie tego samego?
Ale The Dying World ma inny pomysł.
Odwraca perspektywę.
Zabiera mieszkańca Teer Fradee na Stary Kontynent.
Pokazuje kolonialny konflikt od drugiej strony.
Rozbudowuje drużynę.
Próbuje dać graczowi większą kontrolę podczas walki.
I nadal buduje wszystko wokół decyzji.
Nie jest idealnie.
Okres Early Access był nierówny.
System walki nadal nie przekona każdego.
Technicznie to nie jest produkcja mogąca konkurować budżetem z największymi RPG na rynku.
Ale GreedFall nigdy nie wygrywało budżetem.
Wygrywało dziwnym, trochę nietypowym światem.
Polityką.
Frakcjami.
Rozmowami.
I sytuacjami, w których żadna odpowiedź nie wygląda całkowicie dobrze.
The Dying World zachowuje właśnie te elementy.
Jeżeli lubisz RPG, w których czasem ciekawsza od walki z wielkim potworem jest półgodzinna rozmowa z człowiekiem reprezentującym frakcję, której kompletnie nie ufasz, ta gra może trafić dokładnie w twój gust.
A jeśli pamiętasz pierwsze GreedFall, nowa perspektywa ma jeszcze większy sens.
Tym razem nie przybywasz na obcą wyspę.
To ktoś przychodzi po ciebie.
I właśnie od tego zaczyna się cała historia.
Dodaj komentarz